خدا از یاد رفته است.

هر کس بتواند بخورد می خورد!

هر کس بتوان ببرد می برد!

هر کس بتواند بزند می زند!

آن کس که فکر می کند.

می بیند.

می فهمد.

و بدنبال چراغ می گردد.

باید با بغض و رنج سکوت کند.

بیدار! باید بخوابد.

چاره ای نیست.

از زمین خسته ام.

 فریاد می زنم.

 خدا و فرشتگانش را صدا می زنم.

گویی آنها صدایم را می شنوند و فرشی از جنس ابر های گریان به زیر پاهایم پهن

می کنند.

 و آن وقت از پرستوهای عاشق دو بال قرض می گیرم تا با آنها به بی نهایت هستی پرواز کنم.

 اما من یک زمینی خاکی هستم و رفتنم به آسمان پاک

 محال است

محال

تو زندگی لحظاتی هست که دلت یه سنگ صبور بخواد، اگه خوش‏شانس باشی، دوستی هست که گوش بشه واسه قصه‏هات. اگر هم بدشانس باشی که باید بشینی روبروی آینه و مثل دیونه‏ها با خودت حرف بزنی.
امّا درد اونجاست که دلت گرفته باشه و کسی رو لایق درد دل ندونی، نه دوستی و نه آینه‏ای.